یا علی (ع)
خطبه ای از امام علی (ع) :
سپاس خدایی را که شناخته است ، بی آنکه دیده شود ؛
و آفریننده است ، بی آنکه اندیشه ای به کار برد ؛
بود ، و کار جهان را اداره می نمود ؛ هنگامی که نه از آسمان نشانی بود ، و نه از ستارگان
و نه از فلک توی در توی ، نه شبی تیره فام ، ونه دریایی آرام نه کوه هایی با راه های گشاده و نه دره ای پیچ و خم در آن افتاده ؛ نه زمینی گسترنده ، ونه آفریده ای بر روی آن رونده .
او پدید آورنده آفریدگان ، و وارث همگان است .
خدای آنان و روزی دهنده ایشان است .
آفتاب و ماه به رضای او گردانند ؛
هر تازه ای را کهنه می گرداند و هر دوری را نزدیک می گرداند .
روزی آنها را قسمت کرد و کردار و رفتارشان را برشمرد : از نفس ها که زنند ، و رازهایی که در سینه ها پنهان دارند ؛ تا آن هنگام که عمرشان سر رسد و اجلشان در رسد .
خدایی که کیفر او بر دشمنانش سخت است ، در عین رحمت ، و رحمت او فراگیر دوستان است .
در حال سختگیری او بر آنان هر که بر او چیرگی جوید ، مقهورش سازد ، و هر که با او دشمنی ورزد ، به هلاکش دراندازد .
هر که به او کینه ورزد خوارش سازد و تیره روز است ، و هر که او را دشمن گیرد خدا بر او پیروز است .
آن را که به او توکل کرد ، بسنده است ؛ و آنکه از او خواست ، دهنده ، و آنکه او وام گرفت ، وامش را گذارنده و هر که او را سپاس دارد ، جزا دهنده .
بندگان خدا ! خود را بسنجید پیش از آنکه آن را بسنجند وبه حساب نفس خویش برسید پیش از آنکه به حسابتان برسند .
پیش از آنکه مرگ گلوهایتان را بگیرد و نفس کشیدن نتوانید .
رام و گردن نهاده پیش از آنکه به سختی رانده شوید .
وبدانید آن کس که نتواند خود را پند دهد تا از گناه باز دارد ، دیگری را نباید تا این کار را برای او به جای آرد .
گفتند: عشق چیست؟